انتقام یا اقتدار؟ – همشهری آنلاین

ندای گیلان_ امروز از ساعت ۱۹، ورزشگاه پرهیاهوی اراک میزبان یکی از حیثیتی‌ترین و سرنوشت‌سازترین دیدارهای هفته ششم رقابت‌های لیگ برتر خواهد بود؛ جایی که آلومینیوم اراک و استقلال در یک نبرد تمام‌عیار به مصاف هم می‌روند. روی کاغذ، این بازی فراتر از یک رویارویی معمولی در میانه‌های نیم‌فصل است. آلومینیوم که در این فصل فراتر از انتظار ظاهر شده، با کسب ۱۱‌امتیاز ارزشمند از ۵‌بازی ابتدایی، شانه‌به‌شانه استقلال حرکت می‌کند. آن‌ها دقیقا هم‌امتیاز با حریف نامدار خود هستند و تنها به خاطر تفاضل گل در رده سوم و در تعقیب استقلال رده دومی قرار گرفته‌اند. همین همسایگی نفس‌گیر در جدول، پیش‌زمینه‌ای است تا نبرد امروز رنگ و بوی یک فینال زودرس و جنگ برای تثبیت قدرت را در بالای جدول به خود بگیرد.
اما جذابیت‌های این تقابل تنها به اعداد و ارقام جدول محدود نمی‌شود. روی نیمکت تیم میزبان، چهره‌ای ایستاده که نامش با روزهای تلخ و شیرین تاریخ استقلال گره خورده است؛ پیروز قربانی. کاپیتان متعصب سال‌های نه‌چندان دور آبی‌ها، حالا در قامت سرمربی تیم رقیب، انگیزه‌هایی مضاعف و پنهان برای خودنمایی دارد. او در شرایطی شاگردانش را مقابل عشق سابق خود به میدان می‌فرستد که در گوشه ذهن جاه‌طلبش، همواره رویای نشستن روی نیمکت استقلال را می‌پروراند. چه فرصتی ایده‌آل‌تر از بازی امروز برای اثبات شایستگی‌های فنی‌اش به مدیران و هواداران استقلال؟
در کنار این تقابل پر از احساس، یک داستان نقل‌وانتقالاتی عجیب هم بر حساسیت‌های بازی افزوده است. در پیش‌فصل، استقلال با محمد خلیفه و بهرام گودرزی قرارداد امضا کرد، اما بسته ماندن پنجره نقل‌وانتقالاتی این باشگاه، این دو بازیکن را در بلاتکلیفی قرار داد و در نهایت آن‌ها را مجبور کرد تا برای یک نیم‌فصل به اراک برگردند. حالا آن‌ها باید در لباس آلومینیوم، مقابل تیمی بازی کنند که قرار بود خانه امسال‌شان باشد؛ یک انگیزه انتقامی پنهان برای اثبات خود به کادرفنی استقلال.
با تمام این اوصاف، تمامی این داستان‌های جذاب، نوستالژی‌های روی نیمکت و کینه‌های نقل‌وانتقالاتی را فعلا فراموش کنید! سوژه اصلی و ملتهب بازی امروز در زمین چمن اراک نیست، بلکه در تصمیمات جنجالی و انضباطی روزهای گذشته استقلال ریشه دارد. کنار گذاشته شدن صالح حردانی از لیست تیم پس از دربی پایتخت، معادلات این بازی را کاملا دگرگون کرده و به تیتر یک اخبار تبدیل شده است. ماجرا از اعتراض تند صالح به کادرفنی بر سر ندادن یک ضربه ایستگاهی در جریان دربی آغاز شد؛ جرقه‌ای که به سرعت با واکنش قاطعانه و مشت آهنین سهراب مواجه گردید. سهراب که پیش‌تر در ماجرای عدم توافق با رامین رضاییان برای تمدید قرارداد و تنبیه کوشکی پس از اعتراض به تعویض، نشان داده بود اصول انضباطی برایش از هر نامی بزرگ‌تر است، این بار هم کوچک‌ترین انعطافی نشان نداد. او با اخراج حردانی از تمرینات بعد از دربی و رد کردن قاطعانه تمام پادرمیانی‌ها و وساطت‌ها برای بازگشت این بازیکن، یک پیام واضح و تغییرناپذیر به رختکن تیمش فرستاد؛ اینجا هیچ‌کس از تیم بزرگ‌تر نیست؛ با من شوخی نکنید، چه بخواهید کاپیتان باشید، چه ستاره تیم، و چه ستاره فوتبال ایران.
حالا در غیاب حردانی، قرعه به نام سامان تورانیان افتاده است؛ چهره‌ای جوان و جویای نام که به احتمال بسیار زیاد جای این ستاره مغضوب را در ترکیب اصلی پر خواهد کرد. این تغییر اجباری، وزن تجربه تیم سهراب را به‌شدت کاهش خواهد داد؛ تیمی که همین حالا هم به دلیل بسته بودن پنجره با کمبود شدید مهره روی نیمکت دست‌وپنجه نرم می‌کند و دست سرمربی برای تغییر جریان بازی چندان باز نیست. تا این لحظه، هواداران استقلال با تمام وجود پشت تصمیمات انضباطی و شجاعانه سهراب ایستاده‌اند و این اقتدار را تحسین می‌کنند. اما فوتبال ورزش بی‌رحمی است؛ آیا انضباط آهنین سهراب در زمین سخت اراک جواب می‌دهد یا باخت و از دست دادن امتیاز مقابل تیم باانگیزه پیروز قربانی، ورق را برمی‌گرداند و شرایط را علیه سرمربی تغییر می‌دهد؟ امشب، سوت پایان بازی پاسخ این معمای بزرگ را خواهد داد.