بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را

به گزارش‌‌‌‌‌ندای گیلان به نقل از خبرنگار آیین و اندیشه خبرگزاری فارس، انسان موجودی کمال طلب و به عبارت بهتر بی‌نهایت طلب است به همین خاطر باید دست نیاز به سوی بی‌نهایت دراز کند. «الَّذی لَهُ مُلْکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَریکٌ فِی الْمُلْکِ وَ خَلَقَ کُلَّ شَیْ‏ءٍ فَقَدَّرَهُ تَقْدیرا [فرقان/2]؛ خداوندى که حکومت آسمان‌ها و زمین از آن اوست، و فرزندى براى خود انتخاب نکرد، و همتایى در حکومت و مالکیت ندارد، و همه چیز را آفرید، و به دقت اندازه‏‌گیرى کرد». آری! خدا همان کسی است که همه به دنبال او هستند خواسته یا ناخواسته!

دین اسلام به عنوان کامل‌ترین برنامه به این نیاز ضروری او( ارتباط با خدا) توجّه ویژه‌ای دارد. قرآن کریم همه را دعوت به دعا کرده و می‌فرماید: «وَ قالَ رَبُّکُمُ ادْعُونی‏ أَسْتَجِبْ لَکُمْ إِنَّ الَّذینَ یَسْتَکْبِرُونَ عَنْ عِبادَتی‏ سَیَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرین‏ [غافر/60]؛ پروردگار شما گفته است: «مرا بخوانید تا (دعاى) شما را بپذیرم! کسانى که از عبادت من تکبّر می‌ورزند به زودى با ذلّت وارد دوزخ می‌شوند!» دعا خود یک نوع عبادت است، چرا که در ذیل آیه واژه عبادت بر آن اطلاق شده است.امام سجاد علیه‌السلام ذیل این آیه شریفه در دعای 45 صحیفه سجادیه این‌چنین به خداوند عرض می‌کند: «فَسَمّیْتَ دُعَاءَکَ عِبَادَهً، وَ تَرْکَهُ اسْتِکْبَاراً، وَ تَوَعّدْتَ عَلَى تَرْکِهِ دُخُولَ جَهَنّمَ دَاخِرِینَ؛ پس دعاى خود را عبادت و تَرْک آن را تکبّر نامیده‏‌اى، و بر ترک دعا به دخول دوزخ با خوارى تهدید فرموده‏‌اى».در همین مورد از امام باقر (ع) پرسیده شد: که چه عبادتی از همه بافضیلت‌تر است؟ ایشان فرمودند:«مَا مِنْ‏شَیْ‏ءٍ أَفْضَلَ عِنْدَ اللَّهِ- عَزَّ وَ جَلَ‏ مِنْ‏ أَنْ‏ یُسْأَلَ‏ وَ یُطْلَبَ مِمَّا عِنْدَهُ، وَ مَا أَحَدٌ أَبْغَضَ إِلَى اللَّهِ- عَزَّ وَ جَلَّ- مِمَّنْ‏ یَسْتَکْبِرُ عَنْ عِبَادَتِهِ، وَ لَایَسْأَلُ مَاعِنْدَه‏؛ هیچ چیزی در نزد خدا با ارزش‌تر و بافضیلت‌تر از این این نست که از او درخواست شده و چیزی طلب شود و هیچ کسی خدا را خشمگین‌تر از آن نمی‌کند که از عبادت او تکبّر کند و چیزی از او درخواست نکند».باید دانست که دعا در قبل از تولد، در دنیا، بعد از مرگ، حتی در آخرت اثر دارد. در آسانی، سختی، امیدواری و ناامیدی… . خداوند متعال همه جا و در همه جا برای استجابت آماده است و لحظه‌ای از انسان جدا نیست البته اگر انسان بخواهد. فرمود: «أُجِیبُ دَعْوَهَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ [بقره/186]؛ به نداى کسى که مرا بخواند پاسخ مى‌دهم».

صدا زدن خدا تلاش زیادی نمی‌خواهد حتی اگر نتوانی صحبت کنی! چون او بسیار نزدیک است: «وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَیْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرید؛ و ما به او از رگ قلبش نزدیکتریم!».آن‌چه خدا می‌شنود صدای دل انسان است لذا فرمود: «یَعْلَمُ ما فی‏ أَنْفُسِکُم‏ [بقره/235]خداوند آن‌چه را در دل دارید، مى‏‌داند!».

گاهی با یک «آه» نیز می‌توان او را صدا زد. امام صادق(ع) در عیادت بیماری که از بیماری خود «آه» می‌کشید فرمودند: «انّ اسمَ آه اسمٌ مِن أَسماءِ اللّهِ عَزّوَجَلَّ، فَمَن قالَ: «آه» فَقَد استَغاثَ بِاللّهِ تَبارَکَ وَ تَعَالى؛ «آه» یکی از اسامی خداست پس هر کس «آه» بکشد از خدای تعالی یاری طلبیده است».چقدر حس زیبایی است همه‌جا خدا را حس کردن. در همه حال با او حرف زدن! همه چیز از او خواستن!خدایی که نگفته می‌داند اما دوست دارد صدای بنده‌اش را بشنود. دوست دارد التماس و بی‌تابی‌اش را که به درگاهش آمده‌ است را ببیند و به ملائکه نشان دهد. که ببینید چگونه بنده من به درگاه من آمده است و مرا صدا می‌زند.امام صادق (ع) فرمودند: «إِنَّ الْعَبْدَ لَیَدْعُو فَیَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لِلْمَلَکَیْنِ قَدِ اسْتَجَبْتُ لَهُ وَ لَکِنِ احْبِسُوهُ بِحَاجَتِهِ فَإِنِّی أُحِبُّ أَنْ أَسْمَعَ صَوْتَهُ وَ إِنَّ الْعَبْدَ لَیَدْعُو فَیَقُولُ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى عَجِّلُوا لَهُ حَاجَتَهُ فَإِنِّی أُبْغِضُ صَوْتَهُ؛ هر آینه بنده دعا مى‌کند و خداوند عزّوجل به دو فرشته مى‌فرماید: من دعاى او را مستجاب کردم اما حاجتش را نگه دارید، زیرا دوست دارم صداى او را بشنوم و همانا بنده دیگری دعا مى‌کند و خداوند تبارک و تعالى مى‌فرماید: زود خواسته‌اش را برآورید که من خوش ندارم صداى او را بشنوم».دعا، بهانه‌ای است برای عشق‌بازی با محبوب؛ نه رسیدن به خواسته‌ای حتی به قیمت دوری از خدا!

اعمال و رفتار انسان در توجه او به خدا و نیایش تأثیر مستقیم دارد. بعضی کارها حس و حال حرف زدن با خدا را از انسان می‌گیرد. به طور خلاصه آن‌چه که حال دعا را از انسان می‌گیرد و اصرار بر گناه و دوری از مجالس ذکر و یاد آخرت است. امیرالمؤمنین حضرت علی علیه‌السلام می‌فرمایند: «خَیْرُ مَنْ صَحِبْتَ مَنْ وَلَّهَکَ بِالاْخْرى، وَ زَهَّدَکَ فِى الدُّنْیا، وَ اَعانَکَ عَلى طاعَهِ الْمَوْلى؛ بهترین دوست تو کسى است که تو را شیفته آخرت کند، و نسبت به دنیا بى رغبت کند و تو را در فرمانبردارى از خدا کمک کند».
امام صادق علیه‌السلام فرمودند: «مَثَلُ الحَرِیصِ عَلَی الدُّنیا مَثَلُ دُودَهِ القَزِّ کُلَّما ازدَادَت مِنَ القَزِّ عَلَی نَفسِها لَفّاً کانَ أبعَدَ لَها مِنَ الخُرُوجِ حَتّی تَموتَ غَمَاً؛ حکایت انسان حریص به دنیا حکایت کرم ابریشم است، که هر چه بیشتر بر خود می‌تند، بیرون آمدنش از پیله بعیدتر می‌شود تا اینکه از غم و اندوه می‌میرد».

بعضی از کارها باعث می‌شود که پرنده دعا که قدرت پرواز تا عرش الهی را دارد در قفس گرفتار شود و اصلاً بالا نرود. لذا امیرالمؤمنین (ع)در دعای کمیل می‌فرمایند: «اَللّـهُمَّ اغْفِرْ لی الذُّنُوبَ الَّتی تَحْبِسُ الدُّعاءَ؛ خدایا آن گناهانم که مانع بالا رفتن(و استجابت) دعا می‌شود را ببخش».نیایش و دعا همان پرنده‌ دل است که گاهی افسرده و بی‌حال، حسی برای پرواز ندارد و گاهی هم می‌خواهد پرواز کند اما در قفس گناهانی چند گرفتار آمده است!انتهای پیام/ک

ارسال: الیاس بشری