عصر ایران؛ مهرداد خدیر- در خبرها آمده: “بنیاد شهید رییسی از یک بلاگر اقتصادی به خاطر طرح ادعاهایی دربارۀ رییس جمهوری پیشین ایران شکایت کرده است”.
این فرد در گفتوگو با برنامۀ علی ضیاء گفته بود از او خواسته بودند مفاهیم اقتصادی را در قالب انیمیشنهای سه دقیقهای تهیه کند “چون ذهن آقای رییسی برای زمان بیش از آن آماده نیست”.
مشخص نیست با اصل خبر مشکل دارند و کل قصه را دروغ میدانند در حالی که رییس جمهوری فقید چون از ابتدای انقلاب تا ریاست جمهوری در مصدر کارهای قضایی بوده نه اجرایی و اقتصادی طبعا اطلاعات اقتصادی زیادی نداشته یا با واژۀ “انیمیشن” به خاطر این یادآور “کارتون” است در حالی که کارتون الزاما برای بچهها نیست و اصلا خود پلنگ صورتی هم ابتدا برای بزرگسالان ساخته شده بود. یا نه با جملۀ آخر که بیش از دسه دقیقه نباشد چون ذهنشان آماده نیست. این هم اگر راست باشد به نظر میرسد متوجه گوینده و سفارشدهنده است.
جدای اینها اما این خبر از چند وجه مهم است ولی این یادداشت به قصد تأکید بر موضوعی دیگر است:
نخست این که گفتوگو در بستر فضای مجازی انجام شده و مورد توجه قرار گرفته و بار دیگر تأیید کنندۀ این واقعیت است که برنامههای گفتوگو محور بیرون صدا و سیما بیشتر دیده میشود چون در صدا و سیما کارشناسان تکراری و شعاری سخن میگویند و حتی اهانتهای مجریان و میهمانان به روحانی و خاتمی و مدافعان گفتمان صلح هم تکراری است و فاقد جاذبه و همه میدانند مجری و میهمان چه میخواهند و بگویند.
دوم این که اگر این شخص به تمجید از آقای رییسی پرداخته بود به جای “بلاگر” به او میگفتند کارشناس برجستۀ اقتصادی.
سومی اما مهمتر است و آن هم این که اگر دولتهای هاشمی رفسنجانی و خاتمی و روحانی و 24 سال از تاریخ جمهوری اسلامی را از صبح تا شب متهم کنند اشکالی ندارد ولی اگر یکی پیدا شود و دربارۀ دولت مرحوم رییسی و شخص او نکتهای را بیان کند این گونه جبهه میگیرند.
در نگاه اقتدارگرایی ایرانی جز سه سال دولت آقای رییسی حمله و انتقاد از تمام دولتهای دیگر مجاز و مباح است حتی دولت میرحسین موسوی در دهۀ 60 که مورد حمایت امام بود یا دولت مرحوم رجایی چون نزدیکترین فرد به او در مقام نخستوزیر، بهزاد نبوی بود. از عجایب روزگار این است که دولت های جمهوری اسلامی طی 47 سال گذشته را مدعیان دفاع از جمهوری اسلامی بیشتر تخریب میکنند!
یگانه دولتی که از نظر اینان مو، لای درز آن نمیرفته دولت مرحوم رییسی بوده ولو رییس قوه قضاییه از محکومیت دو وزیر آن در پروندۀ چای دبش خبر دهد و رهبری شهید هم یک بار به صراحت تعبیر “گزارشهای مهمل”را دربارۀ برخی گزارشهای دریافتی از آن دولت به کار برده باشند.
(سابق بر این دولت اول احمدینژاد هم مقدس بود ولی چون با او هم مشکل دارند دیگر بر سر آن تعصب سابق را ندارند و منحصر در همان سه سال شده).
این که به هاشمی رفسنجانی بگویند غریق استخر فرح یا خاتمی را به رغم موفقترین کارنامه اقتصادی خصوصا در دولت دوم (80 تا 84) متهم کنند یا در میدانها از حسن روحانی با سابقۀ 24 سال ریاست و دبیری شورای عالی امنیت ملی با عنوان نفوذی دشمن یاد کنند موجه است اما یکی پیدا شود و بگوید سفارش گرفته دادهها و مفاهیم اقتصادی را در قالب انیمیشنهای کوتاه برای آقای رییسی آماده کند اهانت تلقی میشود احتمالا با این تلقی که انییمیشن یادآور کارتونهای کودکانه است.
تشخیص این که ادعای بلاگر یا کارشناس درست است یا نه و شواهد و مستنداتی دارد یا نه و مصداق توهین و تحقیر و اتهام است یا نه طبعا با رسیدگی کنندگان است اما آنچه انگیزۀ این نوشته است این است که در نگاه اصول گرایان رادیکال تمام دولتهای جمهوری اسلامی از بازرگان تا پزشکیان را میتوان نه نقد که تخریب کرد و فراتر از نقد هر اتهام ریز و درشت را حتی به رییسان آنان خصوصا حسن روحانی یا وزیران شاخص همچون جواد ظریف وارد دانست و بنیاد شکایت کننده هم ندارند ولی نوبت به سه سال 1400 تا 1403 که برسد قصه متفاوت میشود.
