ندبه‌ امام صادق(ع) برای غیبت امام زمان(عج)

به گزارش‌‌‌‌‌ندای گیلان به نقل از خبرنگار آیین و اندیشه خبرگزاری فارس، تکیه اصلی شیعه، از نظر فکری و عقیدتی بر امام صادق(ع) بوده و بخش بزرگی از احادیث و علوم اهل بیت(ع) توسط این امام گسترش یافت، امام صادق(ع) حد فاصل فرقههایی قرار گرفته بود که در شیعه به وجود آمد و وظیفه مهم حفظ و صیانت شیعه از انحرافات را در رأس برنامه خود قرار داد و آن را از تأثیرپذیری در برابر انحرافات موجود عصر خود که خلوص فکری و عقیدتی و استقلال مکتبی آن را به طور مداوم مورد تهدید قرار می داد، بازداشت، این امام همام در روز 25 شوال سال 148 هجری در شهر مدینه به شهادت رسیدند، از نکات بارز زندگانی رئیس مکتب شیعه آمادهسازی شیعه برای ورود به عصر غیبت بود و با روایات و گاهی با دعا اذهان شیعیان را برای ورود به چنین مرحلهای آماده میساختند، آیتالله لطفالله صافی گلپایگانی از مراجع عظام در کتاب فروغ ولایت در دعای ندبه به گوشهای از فعالیت مهدوی امام صادق(ع) اشاره میکند:پوشیده نماند که ندبه بر حضرت مهدى(عج) واظهار شوق به لقاى آن حضرت، وگریه وابراز نگرانى از مفارقت ومحروم بودن از فیض حضور ودعا براى تعجیل فرج وظهور وذکر فضایل ومناقب واقدامات وبرنامههاى انقلابى واصلاحى آن وجود مبارک واظهار تأسف از اوضاع ناهنجار وروى کار بودن حکومتهاى باطل ومستبد وروشهاى بیدادگرانه، یک سنت حسنهاى است که همواره شیعه بر آن مداومت داشته وآن را شعار خود قرار داده وتا ظهور دولت حق وتأسیس حکومت جهانى اسلام وآزادى ونجات تمام انسانها، این شعار برقرار وروشنگر خواستههاى ارزنده وبا ارج وهدف مترقى ونجاتبخش اسلام است.ودر ضمن، یک نوع انکار منکر ومحکومکردن باطل ونکوهش ظلم وبیداد وفساد وگناه، وپشتیبانى از حق وعدالت ونشانه زنده بودن احساسات انسانى پیروان مکتب مبارزه قرآن وتشیع است که مَنْ تَرَکَ إِنْکَارَ الْمُنْکَرِ بِقَلْبِهِ وَیَدِهِ وَلِسَانِهِ، فَهُوَ مَیِّتٌ بَیْنَ الْأَحْیَاءِ؛ هرکس انکار منکر را ترک کند (نهى از منکر نکند) به دل ودست وزبان، پس او مردهاى است میان زندگان.شیعیان این ندبه را از امامان خود که کار وعملشان سرمشق وپیروى از گفتار ورفتارشان – برحسب حدیث متواتر ثقلین واحادیث صحیح دیگر- وظیفه هر مسلمان است، آموختهاند.حضرت رسول اکرم(ص) وائمه(ع) برحسب روایات، کراراً ضمن آنکه از اوضاع آخرالزمان وفتنههایى که ظاهر مىشود وفشارهایى که بر اهل حق وارد مىشود، خبر مىدادند، نگرانى وتأثّر خود را هم اظهار مىفرمودند.شیخ صدوق وشیخ طوسى هر یک به سند خود، حدیث مفصلى را از سدیر صیرفى روایت کردهاند که در آن، گریه وندبه امام جعفر صادق(ع) بر غیبت صاحبالزمان(عج) بیان شده است، ما براى رعایت اختصار، جملهها ومضمون قسمتى از این حدیث شریف را که ارتباط با ندبه دارد، در اینجا نقل مىکنیم:سُدیر صیرفى مىگوید: من ومُفضل بن عمر وابوبصیر وابان بن تغلب به محضر آقایمان حضرت صادق(ع) شرفیاب شدیم، دیدیم حضرت بر روى خاک نشسته ولباسى که از مو بافته شده وطوقدار وبىگریبان بود، پوشیده است ومانند فرزند مرده جگرسوخته گریه مىکند، آثار حزن واندوه از گونه ورخسارش آشکار واشک کاسه چشمهایش را پر کرده بود ومىفرمود:سَیِّدِی! غَیْبَتُکَ نَفَتْ رُقَادِی، وَضَیَّقَتْ عَلَیَّ مِهَادِی، وَابْتَزَّتْ مِنِّی رَاحَةَ فُؤَادِی. سَیِّدِی! غَیْبَتُکَ أَوْصَلَتْ مُصَابِی بِفَجَائِعِ الْأَبَدِ، وَفَقْدُ الْوَاحِدِ بَعْدَ الْوَاحِدِ یَفْنِی الْجَمْعَ وَالْعَدَدَ، فَمَا أُحِسُّ بِدَمْعَةٍ تَرْقَأُ مِنْ عَیْنِی وَأَنِینٍ یَفْتُرُ مِنْ صَدْرِی عَنْ دَوَارِجِ الرَّزَایَا وَسَوَالِفِ الْبَلَایَا إِلَّا مَثَّلَ بِعَیْنِی عَنْ غَوَابِرَ أَعْظَمِهَا وَأَفْظَعِهَا وَبَوَاقِیَ أَشَدِّهَا وَأَنْکَرِهَا، وَنَوَائِبَ مَخْلُوطَةٍ بِغَضَبِکَ، وَنَوَازِلَ مَعْجُونَةٍ بِسَخَطِکَ؛اى آقاى من! غیبت (دورى) تو خوابم را گرفته وخوابگاهم را بر من تنگ کرده وآرامش وراحت دلم را ربوده است. آقاى من! غیبت تو مصیبتم را به مصیبتهاى دردناک ابدى پیوسته واز دستدادن یکى پس از دیگرى، جمع وعدد را فانى مىسازد. پس احساس نمىکنم به اشکى که در چشمم خشک مىشود ونالهاى که در سینهام آرام مىگیرد، مگر آنکه مصائب بزرگتر ودلخراشتر وپیشامدهاى سختتر وناشناختهتر در برابر دیدهام مجسم مىشود.سدیر گفت: عقل از سر ما پرید ودلهاى ما از غم واندوه این پیشامد هولناک وحادثه خطرناک پاره شد وگمان کردیم از اتفاق ناگوار کوبندهاى این چنین گریان وسوگوار است، یا از روزگار به او مصیبتى رسیده است.عرض کردیم: خدا دیدگانت را نگریاند اى پسر خیرالورى! از چه پیشامدى اینگونه گریانى واز دیده اشک مىبارى؟ چه حالى روى داده که اینگونه سوگوارى؟حضرت چنان آه عمیقى کشید که ناراحتىاش از آن افزون شد، وفرمود: واى بر شما، بامداد امروز در کتاب جَفر نگاه کردم وآن کتابى است که علم مرگها وبلاها وآنچه واقع شده وتا روز قیامت واقع مىشود، در آن مندرج است وخداى، محمّد(ص) وامامان بعد از او را به آن اختصاص داده است وتأمّل کردم در موضوع ولادت غایب ما وغیبت وطول عمر او وگرفتارىهاى مؤمنان در آن زمان وشکهایى که از جهت طول غیبت در دلهایشان پیدا مىشود واینکه بیشتر آنها از دین برگردند ورشته اسلام را از گردن بردارند (تا آخر حدیث که طولانى ومفصل است ومشتمل است بر دلیل بر طول عمر آن حضرت واینکه خداوند متعال نسبت به حضرت قائم(عج) سه برنامه را که در مورد سه پیغمبر جارى شده اجرا فرموده است).انتهای پیام/ک