پدر تشریفات ایران؟ نه ممنون ما برنج را با قاشق صرف می‌کنیم!
در چنین فضایی، گاهی تنها یک دوربین، چند حرکت نمایشی و مجموعه‌ای از ادعاهای دهان‌پرکن کافی است تا مخاطبانی جذب شوند، تبلیغاتی به دست بیاید و پولی به جیب زده شود؛ بی‌آنکه معلوم باشد پشت این نمایش، دانش و تخصصی هم وجود دارد یا نه.
در چنین فضایی، گاهی تنها یک دوربین، چند حرکت نمایشی و مجموعه‌ای از ادعاهای دهان‌پرکن کافی است تا مخاطبانی جذب شوند، تبلیغاتی به دست بیاید و پولی به جیب زده شود؛ بی‌آنکه معلوم باشد پشت این نمایش، دانش و تخصصی هم وجود دارد یا نه.
برترین‌ها: روزی که فردی خود را «پدر تشریفات ایران» معرفی کرد، شاید کمتر کسی تصور می‌کرد قرار است با موجی از ادا و اطوارهای عجیب مواجه شویم؛ از جمله برنج خوردن با چنگال، آن هم نه به شیوه رایج در اروپا، بلکه با روایتی که ظاهراً قرار است نشانه‌ای از تشخص و آداب‌دانی باشد. ماجرا اما به همین یک مورد ختم نشد. انگار در فضای مجازی، هر کس از راه می‌رسد، با چند توصیه عجیب‌وغریب و ادعاهایی که معلوم نیست چقدر پشتوانه دارند، می‌تواند توجه‌ها را به خود جلب کند و در نهایت، عنوان پرطمطراق «پدر» یک حوزه را هم به نام خودش بزند.
در چنین فضایی، گاهی تنها یک دوربین، چند حرکت نمایشی و مجموعه‌ای از ادعاهای دهان‌پرکن کافی است تا مخاطبانی جذب شوند، تبلیغاتی به دست بیاید و پولی به جیب زده شود؛ بی‌آنکه معلوم باشد پشت این نمایش، دانش و تخصصی هم وجود دارد یا نه. مسئله زمانی جدی‌تر می‌شود که چنین چهره‌هایی از فضای مجازی فراتر می‌روند و پایشان به رسانه‌ای چون صداوسیما باز می‌شود؛ رسانه‌ای که طبیعتاً در معرفی افراد و اعتباربخشی به ادعاهایشان، مسئولیت بیشتری دارد.
اگر کسی با تکیه بر سابقه دیپلماتیک خود، امروز در جایگاه استاد تشریفات ظاهر می‌شود، آیا صرف همین ادعا برای حضور پررنگ در رسانه ملی کافی است؟ شاید برای رسیدن به پاسخی دقیق‌تر، بد نباشد نگاهی به واکنش کاربران بیندازیم؛ کسانی که ظاهراً همه با این نمایش تازه کنار نیامده‌اند.
داکتر نوشت: موز رو با کارد پوست کندی چیزی نگفتیم. نارنگی رو با چنگال خوردی بازم چیزی نگفتیم. د آخه پلو با کارد و چنگال؟
ناصر: استاد اگر با اتیکت اروپایی بخواهید برنج با چنگال بخورید، برنج را روی محدب چنگال بار می‌زنید. دندانه‌ها همیشه باید رو به پایین باشند. در سبک امریکایی هم باید چنگال را بدهید دست راست و با مقعر بار بزنید.
مظفر: خوردن غذا در هر فرهنگی روال و روش خودش را دارد. هند: با دست، چین و ژاپن و …: با دو چوب(چاپ‌استیک)، ایران: قاشق چنگال… هیچ روشی بهتر از دیگری نیست. ادا درآوردن هم مسخره است.
رامین: حالا بگذریم پدر تشریفات کارد رو با دست راست گرفته و چنگال رو با دست چپ. حقیقتا پدر تشریفات با توجه به کاری که انجام میدن در حق تشریفات برازندشونه.
امیر: خودتونو به یه کار مفید سرگرم کنید جدی، وگرنه یهو چشم باز میکنی میبینی از فرط بیکاری خیلی جدی داری برنجو با کارد و چنگال میخوری.
سینا: ببین کارد و چنگال رو از کجاش گرفته! این که دیگه توی آداب غذا خوردن باید قاشق، چنگال و کاردو از بالای دسته‌ش بگیری ابتدایی ترید آداب غذا خوردنه.
مهسا: یکی نیست بهش بگه اخه اگه خارجی با چنگال برنج می خوره فرهنگش برنج خوردن نیست ما همیشه با قاشق برنج می خوریم … اونایی که می رن کلاس این واقعا کی هستن؟
تزار: جوری که یک سری از هم مهین‌ها علی‌الخصوص ساکنین تهران عزیز خودشون رو پرزنت الکی میکنن حقیقتاً قابل تحسینه.
حمید: موز رو با کارد پوست بگیرید، برنج رو با چنگال بخورید نون رو با قاشق اگرم رفتید جایی در زدید پتشون اومد دم در وارد نشید تا پاتون رو بوس کنن. چرا؟ چون پدر خودخوانده تشریفات ایران گفته.
و سارا: تمام حرکات و رفتارا سناریودار و برنامه‌ریزی شده. حاضره برنجو با چنگال بخوره، از رفتار تو برداشتای غیرواقعی داره و فکر می‌کنه زندگی یه مهمونی سلطنتیه که دوربیناش روی اون زوم شده. پس کجاست جای رسیدن و پهن کردن یک فرش و بی‌خیال نشستن؟ و گوش دادن به صدای شستن یک ظرف، زیر شیر مجاور؟
دیدگاهتان را بنویسید